"" เกียจตัวเอง....เกียจตัวเอง...........พี่ ไม่รู้ว่าจะทำ ยังไงต่อ ไ ปกับตัวเองดี มองไปทางไหน ก็มืด ไม่มีแสงสว่างเลยแม้แต่นิดเดียว........""

....................................................................................................

หลายวันมานี้ พี่ได้ ลอง เปิดเว็บ หางาน สมัครงานดู....แล้วก็ต้องพบว่า ....คุณวุฒิ ป.โท ไม่ได้มีคนต้องการในวงการวิชาชีพมากนัก

จริงๆ มันก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ พี่กลัว มานานแล้ว...จริงๆวิชาชีพนี้ ป.ตรีจริงๆ ก็ เพียงพอแล้ว สำหรับ ที่เขาจะรับเข้าทำงาน และค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นไป...

สี่ปีที่แล้ว พี่ก็คงเป็น จูเนียร์คนหนึ่งที่ ก้าวได้เร็ว กว่าคนในรุ่นเดียวกัน....พอจะมองเห็นอนาคต และความหวังอยู่ลิบๆ....

หลังจากที่ อะไรหลายๆ อย่างผ่านเข้ามา ทำให้ ต้องผิดหวัง ทั้งเรื่อง ความรักครั้งนั้น  ที่ทำให้ ต้อง ออกจากงาน  เรื่องงาน

นอกที่เข้ามา ทำให้ งานประจำค่อยๆ หมดควาหมายลง....เหมื่อนจะมีทางแห่งความหวัง อยู่ไกลๆ ให้ เดินไ ป ........

แต่แล้ว.......

สองปีที่แล้ว ความหวังที่มีค่อยๆ จางลงพร้อมๆ กับ งานและลูกค้าที่ ค่อยๆหายไ ป .....

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร...

เศรษฐกิจ...

คอนเน็กชั่น....ที่ไม่เข้มแข็ง

คุณภาพงาน....

ความน่าเชื่อถือของเรา....

หรือ ราคา......

แต่อย่างน้อยก็ยังพอมีความหวังให้ ได้ สู้ต่อ ไป.......

สู้ไปจน ....... เหนื่อย และเกิดความท้อแท้...

ตัวคนเดียวไม่มี  ใครเดินเป็นเพื่อน...งานที่เข้ามา หลุด ออกไปหลายสิบงาน

ท้อแท้จน แทบ ไม่มีแรงจะหายใจในครั้งนั้น...... ท้อแท้จนลุกขึ้นยืนไม่ไหว..

ท้อแท้ มองหาใคร ช่วยพยุงก็ไม่มี......

แต่แล้ว..................................

อะไรหลายๆอย่าง ทำให้รู้สึกอยาก ต่อยอดอยากหาทางเพิ่มคุณสมบัติของตัวเอง

มันคงจะดี ถ้าเรา มี ดีกรี ป.โท...มันคงจะดีถ้าเรา มีใบ ประกอบวิชาชีพ...

มันคงจะดี ถ้า เรียนแล้วจะได้เจิ กับ เพื่อนร่วมเรียน เก่งๆ ผู้ใหญ่ๆ อาจจะช่วย

เพิ่ม สังคม ผลักดันตัวเองเข้าสู่ โลกกว้างๆ ด้วยการ ตัดสินใจ มาเรียน ต่อป.โท..

แต่แล้ว.....ทำไม  ไม่เข้าใจว่าทำไม กลายเป็นเหมื่อนว่า  เอาเวลา ปีกว่าๆ ที่หมดไปกับการเรียน..

การทำงานก็ปิดประตู ลงไปพร้อมๆกัน...

ดีกรีป.โท ไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว.............ใบประกอบวิชาชีพก็ ไม่มีทางได้ เพราะว่า ป.ตรีเราจบครุ มา..

ที่เรียน...ก็เจอแต่คนงี่เง่า....ไม่ได้ ช่วยอะไรให้ชีวิตดีขึ้น...มีแต่สรางความรำคาญและ...

.ยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าเราไม่ควรอยู่ในที่แบบนี้.....

เกียจตัวเอง...เกียจตัวเอง....ทำไมเราถึง  มาอยู่ที่ตรงนี้....

ทำไมเราถึง ต้อง มาอยู่ในสถานะ คนไร้ค่า ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มี แม้แต่ความภูมิใจในตัวเองแบบนี้.......

ความหวัง...ที่จะ ทำธุรกิจ ความหวังที่ จะ มีกิจการของตัวเอง หรือ ความหวังจะ มีหน้าที่การงานที่ดีใน บ.ที่มั่นคง..

มันค่อยๆ ปิดลงพร้อมๆ กับอายุ และเงิน เก็บที่กำลังค่อยๆ หมดลงไ ป .....

เกียจตัวเอง....มันไร้ค่า....

เกียจตัวเอง....ที่ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้...

เกียจตัวเอง..ที่ตัดสินใจแบบนี้...

เกียจตัวเอง......

เกียจตัวเอง...........

อยากหนีไปไกลๆ......

ความหวัง อยู่ตรงไหน..อนาคตจะเป็นอะไร ..... จะทำอะไร......แม้แต่ตอนนี้....มองไม่เห็นเลย.....