คุณ เคย ลืมตาตื่นมา แล้วไม่ยอมลุกจากที่นอน นอนเฉยๆและ ยิ้มพร้อมกับมีความรู้สึก ดีๆเพราะคิดถึง ."ใครคนหนึ่ง" ไหม... เวลาก็หมุนผ่านไป  ไม่รู้ว่านานแค่ไหน

คุณเคยไม๊..ที่ ฝันถึง สถาณที่ๆ คุณไม่รู้จักมาก่อน มองไปทางไหนก็ไม่เห็นใครนอกจากตัวคุณ จนวันนึ่งคุณได้พบ ""ใครคนหนึ่ง "" ความฝันเหล่า นั้นก็ หายไป..

คุณเคยไม๊ ที่ อยากให้โลกใบนี้มี แต่คุณกับ " ใครคนหนึ่ง"" .และคุณเคยไม๊ที่ไม่อยากทำอะไร นอกจาก นั่งยิ้มถึง เรื่องราวระหว่างคุณและ""ใครคนหนึ่ง""..

 

แม้ว่า""ใครคนหนึ่ง"" นั้น จะเป็นใคร และคนๆนั้นจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่ใครคนนั้น ก็ได้สร้าง สิ่งมหัสจรรย์ ให้กับ ""ใครคนนี้""

 

 

                           

---

---

                             อ่ะพอละบ่นๆๆ ไปตามภาษา ....เมื่อวาน  วันอาทิตย์เป็นวันทำงานอีกวันหนึ่งของเรา...ตื่นมา สิบโมงกว่า...เยี่ยมมาก รีบอาบน้ำ เช็กเมล์และออกจากบ้านไป ที่ site เค้ากะลังจะรื้อ ตึกเก่า เดี่ยวคนแถวนั้นด่าเอา เลยต้องไปห้ามทัพเสียหน่อย...  ฝนก็ดันตกมาได้ เยี่ยมมาก แทบเป็นหวัดเลย... รีบกลับบ้านไปรับ แม่ พ่อ พี่น้องพาไปซื้อเครื่องดูดฝุ่งเพราะทั้งบ้าน มีอยู่เครื่องเดียวที่ใช้มาตั้งแต่ ยุคแม่เพิ่งแต่ง งาน กะพ่อ ใหม่ๆ..ยี่ห้อ ชาร์ป ทน อย่าง..อึด จิงๆ... เลยกะจะปลดระวางแระ ไปดูชาร์ป เจอแต่เครื่องซักผ้า... ถามได้ความว่าชาร์ป ไม่ทำเครื่องดูดฝุ่นแระ สงสัย ทำดีเกินทนมาก เลย ขายไม่ได้ เพราะมันไม่เสีย เลยเลิกทำซ่ะงั้น..... 

---

                               ไปดู LG  เพราะแม่ชอบ แดจังกึม เหอะๆๆ..รุ่นนี้เจ๋งเลย ตัวเล็กๆ สีฟ้า..ไม่แพงด้วย ถามอยู่ตั้งนานจนจะซื้อแล้ว.....  คนขายบอกว่าพี่ครับที่พูดมทั้งหมดนี้ เราไม่มีขอนะครับ.....+!!!!!!!!!!  กำ....แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก ให้ กรู ยื่น คุยกะมันตั้งนาน..มันเป็น พนักงานขายที่ดีจิงๆ รักการขายมาก...ถามไรบอกหมดแต่ไม่บอกว่ามีของอ่ะป่าว...กำ..คนขายโง่เหรอว่า คนซื้อโง่ ว่ะเนี่ย.....

---

                             เลยไปดู ฮิตาชิ.....เหลืบไปเหงหน้า แม่ เริ่มไม่อยากได้แล้ว...เลยอ่ะๆๆเอา น่าๆ.. ซื้อไปปุ๊บแม่หน้าบาน เลย...อิอิ  ไม่พอครับท่าน พาแม่ไปซื้อมือถืออีก เพราะแกไปตลาดที ยังกะไปเยี่ยมญาติ..หายไปนานมาก ...เลยต้องมีอะไรติดตามตัวหน่อย..เลยไปซื้อ โมโตเครื่องเล็กๆ ให้ ท่านไป เกื่อบๆ สองพัน..สรุปวันนั้น แม่ ได้ สบายใจอยู่คนเดียว.... ส่วนพ่อ ไม่สนใจอะไร ยื่นดูแต่เครื่องเสียง... สงสัย..คงต้องเก็บตังอีกแล้วเรา...

---

                           

                              ช่วงเวลาที่ผ่านๆ มา หลายเดือนสงสัยทำงานมากเครียสมากไปเริ่ม ปวดหลัง... และผมร่วง สิวก็ขึ้น โรคกระเพาะก็ถามหา.....ไม่นึกเลยว่า เราจะต้องใช้เบอร์กาม๊อดแล้ว....   เมื่อตาเหลือบ ไปมองเห็น  เจ้า แมว และเจ้าหมาที่เราเลี้ยงไว้ก็นึกอิจฉา มัน วันๆ กินนอน เล่นงานก็ไม่ต้องทำ...ทำไมมานน สบาย อย่านี้ ฟร่ะ...ทำไมเกิดเปงคนมันรันทดแบบนี้ฟร่ะ ทำงาน..แทบเป็นแทบตาย..ทำมากไปสุขภาพก็เสีย...ไม่ทำก้อไม่มีตัง.พอไม่มีตังไม่มีค่า หมายังไม่มองเลย......  รู้งี้เกิดเปงหมาแมว คงดี ถ้ามีคนเลี้ยงดีๆ ..สบายเชียว ดูมันดิ....

                               แบบนี้หล่ะมั้งหลายคน เลยอยากให้มีใครเลี้ยง..โดยเฉพาะสาวๆน่ารัก... เคยอ่านเจอว่า..สาวๆที่ญี่ปุ่นหลายคน... ชอบที่จะเป็น เหมื่อน สัตว์เลี้ยงให้แก่ นักธุรกิจ มากกว่าจะมี แฟนเป็นของตัวเอง...เหมื่อน แมวน้อยจอมซน....เหอะๆ...เป็นคนดีๆไม่ชอบชอบเป็น แมว...ดีจิงๆ...คิดว่า ประเทศ ไทยเราก็คงมีเยอะเหมื่อน กัน ที่อยากเป็นแค่ แมวเหมียวให้ ใครต่อใครได้เลี้ยง....

                               แต่ถ้าจะให้ ฉันเลือก ฉันเลือกเลี้ยงหมา ดีกว่าเลี้ยงแมว...เพราะยังไง หมาก็ซื้อสัตย์รักเจ้าของคนเดียว....

                               เฮ้ออออ.ได้เวลา ทำงานแว้ววว......โชคดีจงมีแด่ทุกท่าน..

                              

                            

                                 ตั้งใจทำงานนะ นายต้น.................

 

                       เอาหล่ะมาดูกันสิว่า วันนี้ เราทำอะไรไปบ้าง... เช้าตืนมา เก้าโมงเช้า นอนไปนิดเดียว เพราะต้องรีบมาทำงานต่อ..รู้ว่ามีนัดกะลูกค้าตอน บ่าย 4  ทำงานแล้วมารู้ตัวอีกทีก็ บ่ายสามแล้ว...( มันจะทันไม๊เนี่ย)

 แต่ เราก็ทำแจ๊กพ๊อตโดยการ ไปทันไม่พอ ไปถึงก่อนใครๆด้วย เชื่อไม๊ว่าจากฝั่งธนไปถึงเมืองทอง ใช้เวลาแค่ 45 นาที....

เหยียบกันหูดับตับไหม้....

                        พอดูไซด์งานเสร็จ หิวชะมัด...เลยแวะจอดกิน ร้านราดหน้าที่เมืองทอง จำได้ว่าเคยมากิน กับพี่ที่ ออฟฟิตทีหนึ่ง ตอนนั้นคน เยอะมาก ทำไมมา งวดนี้คนน้อยจังไมรู้ แต่อากาศวันนี้ ดีมากๆ ลมเย็นๆ คนน้อยๆ ขับรถก็ไม่เครียสเพราะรถไม่ติด...ซัดไป 3 จาน เหอะๆๆ  .... กับเก๊กฮวย อีก 2 แก้ว.. ยังกะอดอยากมาหลายวัน..คนขาย งง...และดีใจไปพร้อมๆกัน.

เป็นวันที่เรียกว่าเดินทางและทำงานได้อย่างสบายใจ.....เหอะๆๆๆ

                       

                        กลับบ้านมาวันนี้ขอ งด ทำงานสักวัน...เพราะเหนื่อยกะการออกไปข้างนอกแล้ว เดินไปเดินมา ตลอด เลยมานั่งหาหนังที่เคยดูมาดูใหม่ เจอเรื่อง เดอะลาสซามูไร  ของพี่ ทอมครูสสสสส.... เลยดูซ่ะ..เพราะชอบนางเอกมาก......เลยนอนไม่หลับเลย...

                         สัปดาห์นี้ นายต้น ไม่ได้ทำอะไร นอกจาก นั่งทำงานหน้าคอม ไม่ได้ไปไหน ก็เพิ่งมีวันนี้แหล่ะที่เห็นเดือนเห็นตะวัน ....เลยรู้สึก ดีใจเป็นพิเศษเหมื่อน กบได้ออกจากถ้ำ...

                        วันนี้ระหว่างรถเคลื่อนตัวช้า..บนทางด่วน.เลยเหลือบไปมองเห็น แท๊กซี่คันหนึ่ง ด้านหลังเห็นหนุ่มสาว นั่ง กอดกันเบาะหลัง..เยี่ยมมมาก.... ไอ้เหตุการ์ณ ภาพแบบนี้ จริงๆแล้วเราเห็นบ่อย แล้ว ตาเจ้ากรรมก็มัก จะมีเรดาห์ พาไปที่ภาพเหล่านี้เสมอๆ ทำไมไม่รู้ มองรถคันไหน เป็น แจ๊กพอตแตกกทุกที....

                        เราเคยสรุป ขำๆเป็นสถิติขำๆ...เฉพาะตัว เราเองไว้เล่นๆ ไม่เคยบอกใครว่า.... เราคิดว่า หนุ่มสาวจะ แอบ ดอด ไปพบกันตอน คืนวันศุกร์มากที่สุด เพราะว่า...ช่วงเช้าๆวันเสาร์ ถ้าตาดีๆ มองไปแท๊กซี่คันไหน อาจจะเจอ ภาพน่าประทับใจ ของหนุ่มสาวที่ กำลัง รำลา หรือไม่ก็กำลัง ซบไหล่ ซบอกกันอยู่หลัง เบาะนั้น...ซึ่งทำให้เราพอจะเดา ภาพ ก่อนหน้านั้น ....ไม่กี่ชม.ได้ไม่ยากนัก....ถ้าคุณมีจิตนาการพอ....เป็นภาพที่เราเห็นในช่วงเช้าๆ วันเสาร์ ถึงช่วงก่อนเที่ยงของวันเสาร์มากที่สุด..   

                      เอาหล่ะมันก็แค่ เรื่องของ สถิติบ้าๆบอๆ ...  ใครจะทำอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกะเรานี่เนอะ..อย่าเดือดร้อนคนอื่นเป็นพอแล้ว....เอาหล่ะๆ นอนดีก่า...อย่างน้อยหลับตา นึกถึงงานที่จะต้องทำต่อพรุ่งนี้อาจจะช่วยให้เราหลับได้....

                    

                      ฝันดีนะ นายต้น.....

 

 

 

                                 จู่ๆ พรุ่งนี้ก็มีธุระจนได้ต้องออกนอนบ้านจนได้.. หนึ่ง เดือน ที่ผ่านมา เก็บตัวไว้ มาเสียท่าก็ คงพรุ่งนี้แหล่ะ จู่ๆ ลูกค้าก็นัด ...ซ่ะงั้น.... นัดแบบ วันนี้พรุ่งนี้ไป เยี่ยมมาก ...ไม่มีการล่วงหน้าเลย

                                แล้วมันเรื่องอะไรที่เรา จะต้องไปหล่ะ มันยังไม่มีเรื่องต้องประชุมนี่นา..........เฮ้อ...ตั้ง นนทบุรี..ไอ้เราก็อยู่ตั้ง..ฝั่งธน..  ค่าน้ำมันละก็ไม่ต้องพูดถึง  เพราะ...เราเหยีบมิดแน่ๆ......กำ....

นี่แหล่ะน้า...ชีวิต มัณฑนากร น้อยๆ....

 

                                  ใครๆก็บอกว่าลูกค้าคือพระเจ้า..แต่ทำไมพระเจ้าแต่ละองค์จู้จี้จัง....  พระเจ้าองค์ที่จะไปพบพรุ่งนี้ก็ยังวัยไล่เรี่ยกัน...ทำไม๊...ถึง.........( สงวนไว้เอาว่ารู้กัน)ทำเหมือนคนแก่ไปได้.....

             

                                   ปัจจุบันฉันอยากแยกร่างได้ เป็น หลายส่วนจัง  จะให้ ดีให้ได้สัก สี่ ส่วน กระจายกันไปทำงานตอนนี้ ทุกอวัยวะ มารวมศูนย์กันอยู่ที่กองบัญชาการนี้ ทำอะไรก็ทำได้ไม่กี่อย่าง   ยิ่งงานด้านนี้ มันต้องใช้ทั้ง หัวใช้ทั้งมือใช้ทั้งปาก...ทุกวันนี้จะแบ่งเบาภาระมือโดยการเอา เท้ามาจับช้อนให้มันรู้แล้วรู้รอดแล้ว.......... แล้วฉันจะบ่นทำไมเนี่ย....ก็ยังไม่แก่นี่นา...

---

---

                                   ในอาวกาศอันกล้างไกล ไม่แน่ว่าอาจจะมี มนุษย์ต่างดาว ที่ อวัยวะแต่ละส่วนมีสมองควบคุม ตัวเองอย่างอิสระ แต่ ผ่านการสั่งการจากสมองส่วนกลางเท่านั้น..... ฉันว่าน่าจะดี  อย่าเช่น ถ้าเราหิว...สมองสั่งท้องว่า  เฮ้ย..หิวแล้ว ไปหาไรกินด่วน.....เจ้าท้องก็จะบินไปหาอะไรกินเอง...โดยตัวยังนั่งอยู่ . สมองสั่ง ว่า คันตูด....   ตูดก็จะลอยไปถูกกะต้นไม้ให้หายคันเองโดยมือ ยังทำงานได้ไม่ต้องละจากงาน.....และถ้าบอกว่า...เฮ้ยเจ้า หู  ตา  กะ ปาก พรุ่งนี้ไปประชุมนะ...มันสาม ตัวก็จะรวมตัวกันแล้ว บินไปประชุมโดยที่มือยังอยู่บ้านทำงานได้.............

                                   เอ่อ ......เจ๋งว่ะ......

 

                                  ใครจะไปรู้ว่าใน จักรวานนี้มีอะไรแปลกๆตั้งเยอะ..... มันก็น่าสงสัยตอนที่ นักวิทยาศาสาตร์บอกว่า อาวกาศ เกิดจากการ ระเบิดออกของกลุ่มพลังงาน...ที่เรียกว่า BigBang บิ๊กแบง  ทำให้กลุ่มพลังงานต่างๆ เกิดการรวมตัวและกระจัดกระจายตามทฤษฎี ของ การกระจาย...และด้วยความหนาแน่ ของมวลสาร บางอย่างทำให้เกิดสนามแม่เหล็ก และแรงดึงดูดขึ้น.....

                                   มาคิดๆดู ฉันว่า... บางทีแล้ว บิ๊กแบง  มันก็อาจจะเป็นแค่มุขตลกๆ ของนักวิทยาศาสตร์ที่เอาไว้ ตอบคำถามของ พวกนักเสาะรู้เสาะเห็กก็ได้....เพราะนักวิทยาศาสตร์มันจะไปเกิดทั้งดูอาวกาศเกิดได้ไง....

                                   

                                   เหมือน ที่พ่อแม่อาจจะเคย หลอกเรา ตอนเด็กๆ เมื่อเราถามว่า  พ่อฮ่ะ แม่ฮ่ะ  ผมเกิดได้ไงฮ่ะ...งซึ่งมันอาจจะเป็นคำถามที่ดูล่อแหลมสำหรับเด็ก...ไม่ถึง 10 ขวบ สักหน่อย  พ่อแม่ เลยตอบแบบ ผ่านๆไปว่า อ๋อลูกเกิดจาก กระบอกไม้ไผ่ บ้าง  เกิดจาก ไข่บ้าง   บ้างก็พิศดารว่านั้น บอกว่านกกระสา คาบมาทิ้งไว้หน้าบ้าน....

                                    มันก็คงเป็นแค่ กล ทางจิตวิทยา ที่เอาไว้หลอกคนที่ มีความรู้เรื่องนั้นๆ หรือ คนที่มีวุฒิภาวะต่ำกว่าเรา...ว่าง่ายๆคือหลอกเด็กไปวันๆ.....

                                   

                                    เลยมีคำถามเกิดขึ้นว่า....แต่ถ้าคนที่มั วุมิภาวะเท่ากันหลอกกันเองหล่ะ.....

                                   

                                    ง่ายๆเลย ต้องเข้าใจก่อนว่าในสังคม....มีอยู่สองอย่าง..คือ....ประเภทที่ ทำตัวเป็นปลาใหญ่ แต่เชื่อง  กับประเภทที่ ทำตัวเป็นปลาเล็กแต่ดุ....  คนอ่านคง งง  นะฮ่ะว่าทำไม ถึงเป็นปลา....

                                     ลองคิดดูสิ ปลาใหญ่มันต้องกินปลาเล็กใช่ไม๊... แต่เมื่อมันเชื่อง  หมายความว่ามันเป็นมิตรไม่ทำร้ายใคร... อย่างเช่นปลาวาฬ ปลาโลมา....  ก็เหมื่อนคน ที่ทรงคุณวุฒิ ผู้หลักผู้ใหญ่ ที่น่าเครารพ นับถือ ที่ดูแล้วท่าทาง จะดุ ท่าทางใจร้าย แต่จริงๆแล้วใจดี .....

                                   ส่วนพวกปลาเล็กก็เหมือน พวกเราๆ พวกวันรุ่น วัยทำงานไฟแรง ร้อนแรง ชอบอยู่กันเป็นฝูงเพราะรู้ตัวว่าเราเล็ก...   เมื่อไหร่ที่ปลาเล็กอยู่ ตัวเดียวเจอกะ ปลาวาฬ รับรอง ตายหยั่งเขียด ยกเว้น ปลาเล็กจะ ปรัวตัวและ เอาความสามารถเฉพาะตัวขของปลาเล็กมาใช้    และถ้า ปลาใหญ่  อยู่เป็นฝูงหล่ะ มันก็จะดูน่าเกรงขาม เป็นพลังอันยิ่งใหญ่...   ปลาเล็กไม่สามารถหลอกปลาใหญ่ ได้ นอกจากมากันเป็นฝูง... ปลาใหญ่ก็หลอกปลาเล็กไม่ได้เพราะความสามารถเฉพาะตัวปลาเล็กมีสูงกว่า....แต่ ไอ้พวกเดียวกันนี่สิ   ปลาเล็ก ก็ต้องแก่งแย่งกันเป็นจ่าฝูง... ปลาใหญ่ก็เช่นกัน....

                                   ทางเดียวที่จะทำให้ กฎของธรรมชาตินี้ เสียไปคือ ต้องหลอกปลาใหญ่ เข้าไปถิ่นปลาเล็ก  อย่างที่บรรดาเสี่ยๆ ทั้งหลาย ชอบไปเที่ยว คลับ เที่ยวบาร์ที่มีสาวๆวัยรุ่นไซด์ราย  มากมายคอยต้อนรับ...เท่านั้นแหล่ะ รับรอง...ปลาใหญ่ ตายหยั่งเขียด.........................

 

                                     เอ่อ....มั่ว มันจนจบจนได้....  เอาหล่ะๆๆๆ   เริ่ม มึ่นๆเหมือนได้กินแอลลกฮอล์แล้ว..เราเป็นคนหนึ่งที่ไม่พิศมัยรสชาติ แอลล์กฮอล์ และไม่ชอบที่แออัด..และการเดินทางดึกๆ..การทำงานให้เยอะนอนให้ดึก คิดอะไรให้สลับซับซ้อน ก่อนนอน ทำให้เรามึน เหมือน เมาได้   นี่คือการประหยัดโดยที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อแอลล์กฮอล์กินแต่อย่างใด......ไม่สงวนสิทธิ์ใครสนใจลองเอาไปใช้ได้.....แต่ระวังติดจนโง่หัวไม่ขึ้น เพราะกลายเปงโรค นอนไม่หลับ......

                                     ไม่ไหวแระ ...นอนดีกว่า...เอาแรงไว้พรุ่งนี้....ยิ่งเป็นพวกหลับลึกหลับยาวอยู่ด้วย ถ้าแม่ไม่ปิดแอร์แดดไม่ส่องตูดไม่มีตื่นแน่.....

 

ปล.  อยากได้วิธีการปลุกแบบ หอมแก้มแล้วตื่นจัง......จะหาได้จากไหน...... อิอิ..

                                      

 

                                

 

                                    ให้ฝันเห็นดวงดาวมากมาย....

                                    ฝันเห็นเจ้าชายเจ้าหญิง หลับฝันสวยงามมม.......คร่อกกกกกกกกกกกกกฟรี้....

วันนี้ตื่นมาพร้อมความปวดหัว  และปวดหลังมาก คงพราะ 2 วันที่ผ่านมานั่นทำแต่งาน ไม่ได้ลุกไปไหนเลย ....วันนี้ก็คงเหมือน ๆกัน....

---

---

                                     

---

                                     เรื่อง The butterfly effect  หนังก็พูดถึงเรื่อง หนุ่มคนหนึ่งที่ มีอาการ วูบ และ ลืมตัว ในบางครั้งบางคราว เรื่องราวต่างๆผ่านเข้ามาในชีวิตมากมายเขาได้จดบันทึกผ่าน สมุดเล็กๆ ตลอดเวลา จนโต.....แล้ว เรื่องราวต่างๆในชีวิต วัยเด็กที่ บางช่วงเวลาเขาได้ วูบและหมดสติไปนั้นได้ย้อนกลับมา ให้เขาได้แก้ไข อดีต ความผิดพลาด บางอย่าง เพื่อ ช่วยเหลือ คนรักและคนรอบๆข้างเขาให้ มีชีวิตที่ดีกว่าปัจจุบัน....แต่ เรื่องราวมันก็ไม่ใช่อย่างที่คิดดูเหมือนเขายิ่ง อยากช่วยเหลือใคร...อีกคนหนึ่งก็ไม่สามารถช่วยได้.. มีคำพูดหลายคำที่ชอมากในเรื่องนี้...คือ  

                                        

                                         เราไม่สามารถแก้ไขอดีตโดยไม่กระทบอนาคตไม่ได้..........

                                         มนุษย์ไม่สามารถบงการทุกอย่างได้...

                                         อดีตบางเรื่องไม่ต้องเก็บไว้เตือนตัวเอง ถ้าเรารู้ตัวว่าเราคือใคร...

---

                                    

                                      หนังเรื่องนี้  เราว่าดีมาก แฝงไว้ด้วย ปรัชญาการดำเนินชีวิค บางอย่างที่ น่าสนใจ .....

 

 

 

 

 

 

 

---

                                     

 

 

 

                                    

                                    ถ้าฉันได้ทบทวนและเรียนรู้ หมุดเหล่านั้นฉันจะได้ สร้างหมุดเวลาอันใหม่ และ หมุด ต่อๆไป เพื่อ พาฉัน ชีวิตฉันไปสู่ จุดสุดท้ายของ เวลาชีวิตของฉันที่หมุน ผ่านไปในแต่ละวัน....

---

---

---

---

                             

 

---

---

 

 

 

 

 

 

                             โห..นี่มันเข้าพรรษา อีกแล้วเหรอเนี่ย.....จำได้เข้าพรรษา ปีที่แล้ว เราก็นั่งทำงานแบบนี้แหล่ะ หมายความว่าเรา เริ่มมีงาน ฟรีแลนท์ มาปีกว่าๆแล้ว..... อื่อก็ทำมาจนได้นะ... ปีๆหนึ่งมันเร็วจริงๆ ที่เปลี่ยนไปจาก เข้าพรรษาปีที่แล้วคงจะเป็น ตัวฉันที่คงแก่ขึ้น......กับโน๊ตบุ๊กเครื่องใหม่ที่ ซื้อมาแบบโง่ๆ 

 

 

 

 

 

---

---

 

 

 

เด็กปากซอย   คำๆนี้ อาจจะกลายเป็นคำทะลึงได้ หากเราเว้นวรรคผิด เป็น   เด็ก  (ปากซอย)

 แต่ในที่นี้ ที่จะเล่าก็แค่ เรื่องราว ของ คนที่เคยอยู่ ปากซอย และย้ายไปอยู่ท้ายซอย แล้วก็ย้ายมาอยู่ปากซอยอีก(แล้วมันจะย้ายทำไมเนี่ย.....)

---

---

 

                                ฉันเริ่มลืมตาดูโลก วันไหน อย่าไปใส่ใจมันเลย...ที่น่าใส่ใจคือ ฉันได้เติบโตมาในครอบครัวคนจีน ที่มีพฤติกรรมประหลาดคือ  บูชา กระจู๋.. ที่บอกแบบนี้ไม่ได้ต้องการ ให้ฟังดูทะลึงทะเล้น แต่จะหมายความว่า เป็นครอบครัวที่คาดหวังกับลูกชาย.....(กระจู๋ )  มากกว่าลูกสาว (กระจิ๋ม)  อิอิ......(ชักติดเรท)

---

                                 สิ่งแรกที่ฉันจำได้คือของเล่นชิ้นแรก..เป็นปืนแปลงร่าง..ของไอ้มดแดง จากปืนสามารถ งอออกเป็นดาบได้....เอ่อ มันคิดได้ไง..แล้วมีไฟ แว๊บๆ เสียงดัง..

                                  ที่ฉันจำได้เพราะ ไม่นานนี้ฉันค้นพบรูป ตอน เด็กๆที่ฉันจะมีมัน ติดตัวอยู่ตลอด แม้เวลานอน จนวันหนึ่งฉันเอ๋ะใจขึ้นมาว่า...แล้วมันหายไปไหน ..  ความทรงจำ เกี่ยวกับดาบ อันนั้นของฉันหายไปตอนอายุ 4-5 ขวบ

                                  ความทรงจำ ในตอนเด็กๆนั้นมักจะ ติดๆดับๆ เหมือนไฟในบ้านผีสิง... ความทรงจำที่เก่าแก่ที่สุดของฉัน คงเป็น ภาพ ของ นาฬิกาโรเล็กซ์ ของพ่อ ที่ใส่อยู่ที่ข้อมือ แล้วสั่นๆ เพราะ มือท่านจับอยู่ที่เกียร์รถ กระบะคันเก่าของท่าน ในขณะที่ฉัน ยื่นเบียดเสียด  กับแม่ และพี่น้องอีกสี่คน ในห้องโดยสารนั้น   ไม่ต้องแปลกใจ ว่าทำไมยืน เพราะว่าตอนนั้นตัวฉัน คงยังสูงไม่พ้นหัวเตาแก๊ส เลยด้วยซ้ำ เลยต้องยื่น แล้วให้น้องๆนั่ง.....(เสียสละตั้งแต่เด็กๆเลยติดดู)...555

---

                                 เรามีพี่น้อง สี่คน เคยนึกเสมอว่า สักวัน ฉันต้องเบื่อ พี่สาวและน้องชายฉันแน่ๆเลย เพราะเห็นหน้ากันทุกๆวัน...แต่แปลก จนป่านนี้แล้วผ่านมา 26 ปี ฉันยังไม่เคยนึกเบื่อพวกเค้าแม้ แต่วินาทีเดียว...

 

                                 จะพูดได้ว่า บ้านฉัน เกิดการทะเลาะเบาะแว้ง กัน น้อยมาก...แต่ถ้ามีแต่ละครั้ง ก็แรงๆ ทั้งนั้น จำได้ว่าหลังสุดที่ พ่อแม่ทะเลาะกัน คงเป็นช่วงฉันอายุได้ 10 ขวบ  จำได้ว่าวันนั้น... พ่อ เพิ่งกลับจากทำงาน และแม่ก็อยู่บ้าน ทำกับข้าว เสร็จก็คงเหนื่อยและขึ้นไปนอน พ่อกลับมา เห็นบ้านมืด ไม่มีอะไร ให้กินด้วยเลยขึ้นไปโวยวาย แม่กับฉันที่ นอนหลับ เนียร อยู่ในห้องอย่างสบายใจ... ฉันตืนขึ้นพร้อม เห็นจาน บิน ผ่านหัวไป จากฝันที่ยังค้างอยู่นึกว่าจานบินบุกโลก ฉันเลย ร้องไห้ ขึ้น แล้ว พุ่งตรงเข้าไปช่วยเหลือ แม่โดยการเข้าไป เป็นกรรมการ เอ้ย...ม่ายยช่ายย เข้าไปกั้นระหว่างแม่กับพ่อที่ กำลัง บรรเลงมวยไท้เก๊กใส่กันพร้อมเสียงเชียร์ดังลั่น..เหอะๆๆ   ทันใดนั้นเองพ่อก็ หยุด ชะงักเพราะมีฉันขวางอยู่ระหว่าง กลางนั้น ทุกอย่างเงียบสงบ เหมือนดั่ง ก่อน ที่จะมี พายุครั้งใหญ่  ..ทันใดนั้นเอง ..... ปู๊ดดดดดด......

เสียงดังลั่น ทำให้ ทั้งสามคน ตกใจ กับเสียงนั้น  ("ฉันตดเสียงดังสนั่น")  คงเพราะพลังของ จากบินที่บินข้ามหัวไป เหรอว่า ขนมกรอบๆเมื่อตอนเย็นๆก็ไม่รู้ ที่ทำลายความเงียบมาคุ ของ ไฟอารมณ์ ให้ กลายเป็นกลิ่นเหม็น อบอวน ขอย้ำว่า..."เหม็นมากกก"    เหตุการร์ณทุกอย่างจบลงที่เสียงฮา..... นับจากนั้นฉันไม่เคยเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันอีกเลย จนวันนี้...

                   

---

             

                              จนถึงวันนี้  มันทำให้ฉันเรียนรู้ถึงความรัก ที่บ้านเรามีให้แก่กัน อาจจะไม่มี คำว่ารักกัน ไม่มี การแสดงออก..แต่เมื่อใดที่ คนใดคนหน่ง ในบ้าน มีเหตุการ์ณไม่ปกติ...ทุกคนในบ้านจะอยู่รวมกัน ตลอดเวลา ฉันเข้าใจคำว่า....ความรักเห็นไม่ได้ด้วยตา..และฉันก็เชื่อมัน จนทุกวันนี้ 

                                จากที่ฉันได้เกิดและโตที่ปากซอย นี้ และ ได้เคยย้ายไปอยู่ในซอย ช่วงเวลาหนึ่งจน ฉันย้ายมาปากซอยอีกครั้ง  ฉันพบว่า ขอแต่ให้เป็นคำว่าบ้าน  บ้านฉันอยู่ที่ไหนก็ได้ไม่ว่าจะปากซอยท้ายซอยขอแค่ ที่แห่งนั้น มีเรื่องราวของ คนที่ฉันรัก ทั้ง พ่อ  แม่  พี่ น้อง ครอบครัวของฉัน ที่แห่งนั้นฉันก็สามารถ นอนหลับตาได้อย่างสบายใจ...เพราะทุกที่ที่ มีเขาเหล่านั้น อยู่ ที่นี่คือ บ้านของฉัน................                              

                           เมื่อเช้าตื่นแต่เช้าไปดูโรงงาน เฟอร์นิเจอร์ ของอาเจ็กที่ มีแซ่ เดียวกันมา อยู่ตั้งอ้อมน้อย ไกลมาก....แต่ใหญ่โต มโหฬา มาก 

                           ไปนั่งฟัง ป่าป้าคุย กับอาเจ็ก คุยกันไปสืบหาญาติกันไปถึงสมัย โบราณที่ยังอยู่ที่เมืองจีน... เอ่อ เก่าแก่ดีมาก บอกว่าญาติพี่น้องแซ่เดียวกัน มีเป็นร้อยๆคน ซ่ะงั้น....

                           นี่แหล่ะ..มั้งที่ เค้าเรียกว่า รายการ สืบจากแซ่...เหอะๆๆ  มันก็ดีได้รู้ว่าที่มาที่ไปของตัวเรานั้นมาจากไหน ไม่ใช้กระบอกไม้ไผ่ ที่ข้างนอกสีเขียวสวย ข้างในกลวง โบ๋เบ๋...

                        

---

  

                            ฟังเรื่องหลายๆท่านก็มาเมืองไทยเวลา ใกล้เคียงกัน จากจุดเริ่มต้น ออกตัวพร้อมกัน ระยะเวลาเดินทางเท่ากัน  หลายคน ตอนนี้ รำรวย เป็นเศรษฐี 

                          

---

                          แต่ทุกวันนี้ ฉันก็ได้ แต่ทำงาน ทุกๆอย่างด้วยตัวเอง หัวยุ่ง เสาะแสวงหาโอกาศทำงานทุกๆอย่างที่มีคนให้ทำ พยายามรับทุกโอกาศ เรื่องการงานที่มี ก็คิดแต่ว่าจะได้แบ่งเบาภาระ ป้า ม้า ครอบครัว

                          ป่าป้า ม่าม้า ทำให้ ครบครัว ยิ่งใหญ่ ร่ำรวย เหมือนครอบครัวคนจีน เพื่อนๆ ท่าน คนอื่นๆ ไม่ได้ ส่ง เสีย เราเรียน ที่ดีๆ ให้เรามีสังคมดีๆไม่ได้  แต่ฉันไม่เคย อิจฉา ชีวิตใคร  

                          แม้ท่านไม่ได้ ทำให้ ครอบครัว เราร่ำรวย แต่ท่านก็ได้สอน ความซื่อสัตย์ ความอดทน ความอดออม และความรักที่มั่นคงที่มีให้แก่เรา

                          ถึงเราจะผ่านได้แค่สังคม ระดับนักเรียนโรงเรียนวัด โรงเรียนช่างกล  เพื่อนๆก็มีปัญหาหลายคน หลายคนเคยติดคุก หลายคนติดยาเสพติด หลายคนเสียคนไป     

                         แต่ท่านก็ได้ ทำดีที่สุดแล้วเท่าที่ท่านจะทำได้  ประคับประคอง พาให้เรามาถึงจุดที่เราได้เรียนรู้และเติบโต เป็นคนดีให้แก่สังคมได้ คนหนึ่ง

                          ฉันไม่ใช่คน แสนดีมีชื่อเสียง ตระกูลดัง หน้าตาดี เรียนโรงเรียนชื่อดัง จบเมืองนอก มีเพื่อนคนดัง ครอบครัวดีฐานะโดดเด่น 

                         

                           ฉันเป็นแค่คนๆนึ่ง ที่เรียนโรงเรียนวัด เคยเรียนช่างกล เคยโดนไล่ตี  เคยไล่ตีเค้า เคยโดนเอาปืนมาจ่อหลังเฉียดตาย  เคยโดนพักการเรียน เคยโดนไล่ออก แต่ฉันก็ผ่านเรื่องต่างๆมาได้โดยการประคับประคองของ ป่าป้า ม่าม้า  

                           ท่านไม่ได้ ร่ำรวย มั่งคั่ง เป็นแค่พ่อค้า แม่ค้า ที่ ขายของทำการค้า... ถามว่าท่านจะมีปัญญา ส่งฉัน ส่งพี่ ส่งน้องไปเรียน ที่ดีๆ เมืองนอกคงไม่มีโอกาศ แต่โอกาศใดๆรอบๆตัว เรา ฉันคงต้องทำมันให้สุดความสามารถ ฉันไม่ได้เกิดบนกองเงินกองทอง คงงอมืองอเท้าไม่ได้  ตอนนี้มันเป็นหน้าที่รุ่นของฉันแล้วที่จะทำแทน

 

                          ฉัน คิดเสมอว่าเราต้อง สร้างสังคมที่ดี ของเราเอง เราไม่ได้เรียน โรงเรียนดีอะไร เพื่อนๆก็มีแต่ เด็กเรียนโรงเรียนวัด เรียน ช่างกล เรียนเทคนิค จะหันไปพึ่งพาใครเพื่อนที่ไหนก็ไม่ได้   ฉัน อยู่ใกล้และเฉียด สิ่งเลวร้ายมามาก มาย ที่ให้ได้เรียนรู้ที่ จะ หลีกหนี และ เผชิญหน้า กับทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี เขาเหล่านั้นมีทั้งคนดีและไม่ดี ปนๆกันไป ไม่ใช่คนไม่ดีเสียทั้งหมด  คนดีก็รอโอกาศที่จะ พบโลกสวยงาม คนไม่ดี คิดสั้นๆแค่วันๆ ให้ผ่านๆไป ด้วยความคะนอง

                          นั้นก็เป็น สังคมอีกแบบหนึ่งที่ฉันได้ เรียนรู้กับมันมาตลอด  ที่ทุกคนก็คงรอคอยโอกาศเหมื่อนๆกับเรา

                          ป้า ม้า ฉัน พาฉันส่งเสียฉัน มาได้ถึงเท่านี้ ท่านทำได้ดีที่สุด ฉันอาจจะเคยน้อยใจ ที่ท่านไม่ได้ ทิ้งอะไรให้เราไม่มีรากฐาน ธุรกิจให้เราสานต่อ ฉันคงเป็นลูกไม้ที่ไกลต้น ต้องเริ่มสร้างฐาน ทางธุรกิจของตัวเอง....เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ฉันอาจะเคยผิดหวัง กับการล้มเหลว ธุรกิจของ ป่าป้า ม่าม้า  

                        แต่ท่านไม่ล้มเหลว ในการ สั่งสอนเรา ท่านสั่งสอนให้เราเป็นคนดีที่สุดแล้ว  ฉันได้เรียนรู้ที่จะไม่น้อยใจ กับชีวิตของฉัน  ถึงจะไม่ดี เท่าครอบครัว อื่นๆเพื่อนๆท่าน แต่ฉันก็ภูมิที่ได้ เป็นยอดที่ ต่อออกไป ของท่าน หน้าที่ของฉัน ที่ท่านมอบต่อมาคือการเป็นคนดี ที่ให้ท่านภูมิใจ

 

                           แล้วครอบครัวของฉันเองจะเป็นยังไง ฉันยังไม่กล้าที่จะคิด คนอย่างเรา แค่นี้ตอนนี้เอาตัวเอง ยังไปไม่ถึงไหน

                           ถ้าฉันพาผู้หญิงสักคน ลงมาลำบาก ต่อสู้ดิ้นรนกับเรา ในตอนนี้ช่วยกันทำงานเก็บเงิน เหมือนสมัย พ่อแม่ คงไม่มีคนไหนยอม  และคงไม่มี ลูกคนรวยคนไหน ยอมลำบากกับคนที่ต่ำต้อยกว่า  มันคงหมด ยุก ที่คู่ชีวิตต้อง ช่วยกันฟันฝ่าอุปสรรค สร้างฐานนะกัน แล้ว  เราต้องฝ่าพันคนเดียว

                        

                            ฉันแค่อยากทำให้ครอบครัว ฉันในตอนนี้ มีฐานะที่ดีขึ้น ให้ท่านอยู่สบาย ไม่ต้องทำงาน   บางครั้งรู้สึกหนักใจ ที่เราเป็น ลูกชายคนโต ต้องแบกรับภาระ ของครอบครัวให้ได้ 

                           

 

---

---

 

                             ชีวิตการทำงานฉันเริ่มทำงานตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ มันเร็วเหลือเกิน จริงๆฉันยัง อยากเที่ยวเล่น อยากเดินทาง พบปะผู้คน อยากเห็นโลกกว้างๆ อยากเรียนต่อ อยากเรียนสูงๆ  แต่ฉันรู้ว่าฉันจะเห็นแก่ตัว ไม่ได้

 

                         

 

 

 

 

 

" เวลาที่มอง บนฟ้าไกล เธอรู้มีดาวอยู่เป็นล้านดวง...

กลางวันก็มองไม่เห็นสักดวง..

แต่ฉันก็รู้เสมอว่าดาวอยู่ที่ใด..

ในคืนที่เมฆบัง แสงดาวหายไป เธอรู้ใช้ไม๊ดาวอยู่ที่เดิม

 

อยากให้เธอมั่นใจ..ฉันเองก็เช่นกัน ถึงแม้ไม่เจอฉัน...แต่ฉันก็เหมื่อนเดิม

 

ไม่มีสักวัน..ไม่เคยสักคืน ที่จะหลงลืมไม่คิดไม่เป็นห่วง

ไม่มีสักวันไม่...ไม่เคยสักที ที่ไม่ฝากความรัก ผ่านดาวทุกๆดวง"

 

 

 

 

 

    เยี่ยมจริงๆ ได้อินเทอร์เน็ตควมเร็วสูงมาต่อกับคอมแล้ว จะเปิดอะไรรับข้อมูลอะไรเร็วเท่าใจคิดเลยเหอะๆๆ  แต่ก็   เอ๋.....ไม่รู้ไวรัสจะเข้าเร็วเท่ากันด้วยหรือเปล่า

 

ตื่นสายกว่าจะมาถึงได้ดีนะขึ้นทางด่วนมาที่ แถวราม นี่ และแล้วเราก็ค้นพบการเดินทางแบบใหม่ คือ ขึ้นทางด่วนอย่างเดียวเลย...แต่เปลื่องค่าทางด่วนชะมัด...กำ  เคยอ่านหนังสือเจอ ว่าสมัยโบราณ ที่มีโจรป่า ชอบออกปล้นจี้ คนเดินทาง บางทีก็เอาซุง มาขวางทางไว้ ไม่ให้ผ่านทางได้  อยากผ่านทางก็ต้อง จ่ายค่าผ่านทาง   มองๆดูแล้วเหมื่อสมัยนี้เลย ที่มีด่านเก็บค่าทางด่วน มีไม้กั้นเหมื่อน กัน เด๊ะๆๆ.......

               

กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี่เอง...เด็กชายหัวยุ่ง

คนนึ่ง ชื่อว่านายต้น ได้เดิน พลัดหลงกับครอบครัว อันแสนอบอุ่น มาเดินโซเซอยู่บนถนนที่ทอดยาวมีแต่คน ขวักไขว่ และรถราคับคั่ง เขาพบเห็น เรื่องราวชีวิตคนริมท้องถนนแห่งนั้น ด้วยความไร้เดียงสาเด็กน้อยไม่รู้หรอกว่า  คนต่างๆรอบข้างเขาทำอะไรกัน เขามีชีวิตไปทำไม เขาทำงานทำไม เขาเดินไปไหนกันดูรีบร้อน ทำไม ต้อง บีบแตร ทำไม ต้องตะโกนกันโวยวาย ทำไมต้องทะเลาะกัน ทำไมต้องรักกัน ไม่รู้เรื่องความสำคัญของการมีชีวิตอยู่ เด็กน้อยเคยมีครอบครัว ที่อบอุ่นเต็มไปด้วยความรัก  เป็นความรัก ที่สร้างขึ้นเป็นโลกใบเล็กๆ ปกคลุมอยู่รอบๆเด็กน้อย...โลกใบนั้นหายวับไป ในตอนที่เด็กน้อย พลัดหลง จากครอบครัว

 

เด็กน้อยที่น่าสงสารผู้ไร้เดียงสา  ที่ในดวงใจยังเต็มเปี่ยมด้วยความรัก  เป็นแรงใจให้เด็กน้อยเดินตามหาต่อไป โดยรู้แต่ว่า ต้องเดิน เดิน และเดิน จนกว่าจะเจอที่ๆเขาสามารถเรียกว่าบ้าน บ้านที่  เด็กน้อยจะเติบโต เป็นผู้ใหญ่ที่ดีที่บ้านหลังนั้น มีความรักความอบอุ่น และสร้างครอบครัวที่ดีดังเช่นที่เด็กน้อยได้รับเมื่อ ยังเป็นเด็กอยู่นั่นเอง......

 

 

Blog นี้ เป็นเพียงเรื่องราว บันทึกของเด็กน้อย หลังจากที่ได้ เดินทางออกจากครอบครัวอันเป็นที่รัก สู่ถนนสายยาว..เพื่อตามหาครอบครัวของตัวเอง ที่หายไป บนถนนเวลาที่ไม่มีที่สิ้นสุด...

---

---

 

 

 

โลกมนุษย์   .......

กรุงเทพฯ  2549

เฮ้อ...วันนี้แล้วว่าจะตั้งใจทำ blog ของตัวเองสักหน่อย ในวันที่นอนไม่หลับอีกวันแล้ววันนี้..กำ

                

                

 

 

                 เมื่อกี้หลับตาลงไป .... ไม่มีภาพอะไรในหัวสมองนอกจากงาน งาน งาน และงาน  แต่...ไม่หลับแฮ่ะ... ทำไม.

                 ไม่รู้ทำไมยังไม่ง่วงทั้งๆที่ตอนหัวค่ำ สัปหงก หน้าคอมไป ทีหนึ่ง พอเลยเที่ยงคืน ความง่วงหายไปซ่ะงั้น...เยี่ยม

                 

---

                  ตอนแรกนึกว่าวันนี้มีบอล แต่จิงๆไม่มี เอ๋..เหรอว่ามีหว่า...อื่ม  ช่างมันเถอะ ยังไงเยอรมัน ก็ ตกรอบไปแล้ว ใครได้แชมป์มันก็เหมื่อนๆกันอ่ะ... คนเรามันก็เป็นซ่ะ แบบนี้

                  ก่อนที่จะมาเปิด คอมแล้ว ทำ เจ้า blogนี้ ก็ได้ฟังเพลง จะมีใครๆรักคนหน้าตาอย่างฉัน..กับ เพลง   อยากให้ฉันอยู่ด้วยไม๊...(ใช่ชื่อเพลงป่าวไม่รู้ ..เหอะๆ) ของพี่อัศนีย์ หน้ายุ่ง กับ พี่ วสันย์ หัวยุ่ง เลยนอนไม่หลับเลย  สงสัยเพลงพี่แก..มีพิษสงมาก...โดนใจมาก..ไม่รู้ไปโดนส่วนไหน ความง่วงหายเกลี้ยง..

                  เหรอไม่ก็ ต้องเป็น พิษสง ของโทรสับที่คุยก่อนจะ เข้านอน นั่นแน่  เลยมาอยู่เป็นเพื่อน คอม ซ่ะเลยหมดเรื่อง...เหอะๆ  อื่มมมๆ ... ยิ่งพิมพ์ ชักมันส์มือ...เหอะๆๆ

               

---

                 

                   พรุ่งนี้ ...ต้องไปงานทำบุญ ออฟฟิตเก่า ตั้งแต่ 10โมง เช้า จะตื่นไหว ไปทันป่าวก็ไม่รู้ พี่ๆที่ ซีสเปส ก็น่ารักมาก ยังอุตสาห์โทรมา ชวนเราไป งานทำบุญออฟฟิตใหม่

                 เอ๋....เหรอเห็นเราเป็น พระจะนิมนต์ไปร่วม สวด...กำ..คิดได้ไงว่ะเรา...เหอะๆๆ

                ทำบุญออฟฟิตใหม่ ก็คงเป็นการเริ่มต้นสิ่งดีๆ  เราทำ blog ใหม่ ก้อคงเริ่มต้นสิ่งดีๆเช่นกัน

                 แต่เอ๋... เราขึ้นต้นblog นี้ด้วยคำว่า   " เฮ้ออ "   ในนี้ ดูเหมื่อนไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่  เพื่อเป็นมงคลขอเปลี่ยน เป็น   " เย้ๆๆ "  ดีกว่านะ  .....(ดูดีและร่าเริ่งขึ้น ตอน  ตี 2 กว่าๆ)

 

               เอาหล่ะๆ..พอใจละได้ทำ blogสักที  บทนี้ คงเป็นบทแรกที่เรา คงจะได้พบกันบ่อยขึ้นนะ       

 

                   ฝันดีนะนายต้น....

---

---